Steeds meer gemeenten in Nederland draaien hun afvalinzameling letterlijk om. Bij omgekeerd inzamelen wordt restafval niet meer aan huis opgehaald. Bewoners brengen het zelf naar een ondergrondse container in de buurt. Waardevolle stromen zoals gft, papier en plastic worden juist wél aan huis opgehaald.
Als je restafval wegbrengen even moeite kost, ga je vanzelf kritischer kijken wat er écht bij het restafval hoort.
In de praktijk zien gemeenten die dit systeem invoeren een flinke daling in de hoeveelheid restafval per inwoner, en dat scheelt direct in de verwerkingskosten.
Waarom nu?
De druk vanuit het Rijk neemt toe. De landelijke doelstelling is maximaal 100 kilogram restafval per inwoner per jaar in 2030, met minimaal 60% recycling. Veel gemeenten zitten daar nu nog ver boven.
Daar komt bij dat restafval verbranden duurder wordt. Afvalenergiecentrales worden geconfronteerd met een oplopende CO₂-heffing, die zij doorberekenen aan gemeenten. Hoe minder restafval een gemeente produceert, hoe lager de verwerkingskosten.
Wat vraagt het in de praktijk?
Een ondergrondse container plaatsen is geen kwestie van een gat graven en klaar. Elk project vraagt om zorgvuldige voorbereiding.
Denk aan het locatieonderzoek: waar liggen kabels en leidingen, is er ruimte voor een betonput van circa drie meter diep en is de plek goed bereikbaar voor inzamelvoertuigen? Daarnaast zijn gemeenten verplicht om locaties formeel aan te wijzen via een aanwijsbesluit, inclusief een inspraakperiode voor bewoners.
Communicatie is minstens zo belangrijk. Bewoners die gewend zijn aan service aan de deur, ervaren de overgang aanvankelijk als een verslechtering. Goede voorlichting over de reden en de voordelen maakt een groot verschil voor het draagvlak.
Waar gaat het mis?
Lees ook: plaatsen van inzamelmiddelen, diftar en betalen naar gebruik en afval naast ondergrondse containers.